امید به فلسفه سیاسی رهبر انقلاب / پاسخ به اقدامات اخیر برخی از سیاستمداران برجسته


به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری فارس، مجتبی زری، عضو هیئت علمی دانشکده اندیشه سیاسی دانشگاه تربیت مدرس در یادداشتی به ابهام ایجاد شده از سوی برخی شخصیت های غربی درباره موضوع امید آفرینی در فضای مجازی پاسخ داد.

متن این یادداشت به شرح زیر است:

معرفی و چیدمان: در روزهای اخیر، برخی از اغتشاش گران برای حمله یا انتقاد از هشدار مهم و حکیمانه اخیر رهبر فرزانه انقلاب که در آن یأس ملی، رکود و بی کفایتی کامل دولت ایران و ضعف را مقصر دانسته اند، گام های ملموسی برداشته اند. تولد ایران را نقشه دشمن می شناختند و معرفی می کردند اما عده ای با پشت سر گذاشتن منطق و روش بحث حرمت در فلسفه امید، گویا روش جهل صوفیه را برای دوری تکرار می کنند شروع به ارائه کرده است. از موضع ضعف.

سئوال: آیا ادعای حقیر نقشه بیهوده، بن بست و ارتداد نقشه دشمن است؟

طرح بحث: شاید بتوان سه مورد فوق را به امید آینده خلاصه کرد، امید مفهوم حزبی و گروهی نیست، امید برای انسان و تمدن ایرانی اسلامی هم موضوع است و هم غایت. امید یک تغییر وابسته و فصلی نیست، امید به خودی خود یک فلسفه است و باید از فلسفه امید صحبت کرد. امید ملی و تمدنی است. اساسا به نظر من اگر بخواهیم فلسفه سیاسی آیت الله خامنه ای را در دو سه علم اجتماعی خلاصه کنیم.. می توان گفت فیلسوف امید و پیشرفت است.

معظم له علاوه بر جايگاه اساسي و وسيع اميد در فلسفه سياسي ايشان، به ويژه در سال 1377، تذكرات مهمي را به جامعه نخبگان در مورد لزوم اميد ايجاد كردند. امسال همزمان با حضور اساتیدی از دانشگاه مدرس و کشور برگزار شد. وضعیت اجتماعی پیچیده بود. دولت ائتلافی تکنوکرات – کار روی اصلاحات آن امید خیالی بورژوازی تبدیل به سراب شده بود، دولت قصد کار نداشت، گفتار و کردار دولت ناامید شده بود، دولت یا خود برخی از وزرا ضرر می کردند.

نهضت مستضعفین با جهاد و بلاغت و امید آغاز شد و با اینکه دولت را از نظر فکری و عملی از ملت بزرگ ایران عقب تر می دانیم، اما باید برای امید، اردوی جهاد، کاری می کردیم. بر اساس فلسفه امید. بسیج مادر مستضعفین به زودی به افراد جامعه اعم از اصولگرا و انقلابی محدود شد که خواسته یا ناخواسته در تخریب خانه امید ملی سهیم بودند و همچنین باید به خاطر داشت که بسیج همان قدرت ملت و هماهنگی نیروهای مردمی و احترام بین آنها بسیار دشوار و پیچیده است و کار با حدود سی طبقه اجتماعی نیازمند تبیین رئیس جمهور و رویای مدنی است. گرچه دلهای نیروهای مردمی بسیج توسط دولت وقت به ستوه آمده و خون آلود بود، اما امیدها بیشتر از نیروهای دارای هویت ملی و حکومت حزبی وقت بود.

نیروی بسیج یک نیروی غیردولتی بوده و هست، از یک سو باید به دولت وقت به خاطر کوتاهی ها، بدعهدی ها و قساوت هایش نقد می شد. پس باید صدای مردم و مردم بودیم و از سوی دیگر به نبرد بزرگ ناامیدی رفتیم. از همین رو بسیج به عنوان بزرگترین نیروی ملی انقلاب به جایی رسیده بود که هم ملت ناامید باید بهبود می یافت و هم روح تازه ای به دولت ناامید و ناکارآمد غرب می دمید.

حتی همانطور که فقهای فرزانه و فیلسوفان امید و پیشرفت که در ابتدای کار دولت مردمی آیت الله رئیسی از پرهیز از تولید سیستماتیک امید و ناامیدی صحبت می کنند، برخی از سیاستمداران و صاحبان توییتر، تلگرام و ک احزاب اینستاگرام فکر کردند کامنت مصرف دولتی است، نه! امید علما و دولت های ریاست جمهوری هیچ وزارتخانه و تشکیلاتی ندارند، امید و یاس دو نوع رئیس جمهور، دو وزیر، دو وکیل، دو فرماندار و دو فرماندار و بخشدار هستند. امید خانه پدری، امید وطن ما، امید دین ما، امید ذخیره تمدن ما. و به فرموده معظم له که در جای دیگر فرمودند مهدی موعود مایه امید ماست و…

آره! هر جناح و در هر عصری که بن بست و بیهودگی ایجاد می کند، در واقع از وطن وارد جنگ شده و دانسته یا ندانسته بازنده یا هم پیمان دشمنان وطن شده است.

انتهای پیام/




این را برای صفحه اول پیشنهاد دهید.