ایروبیک یا بی هوازی – کدام بهتر است؟

تمرین هوازی ورزشی است که شامل یا بهبود مصرف اکسیژن توسط بدن می شود. کلمه ایروبیک به معنای با اکسیژن است. تمرینات هوازی در کنار استفاده و بهبود مصرف اکسیژن بدن، توانایی بدن در سوزاندن اسیدهای چرب را در طول یک جلسه تمرینی نیز افزایش می دهد. نمونه‌ای از یک جلسه تمرین هوازی می‌تواند شامل یک گرم کردن، سپس یک سطح متوسط ​​از تمرین برای مدت زمان طولانی باشد که گروه‌های عضلانی بزرگ را تمرین می‌دهد و سپس با خنک کردن بدن همراه می‌شود. صرف نظر از نوع ورزش، مهم است بدانید که ورزش هوازی از چربی سوزی تا سلامت قلب و عروق بسیار مفید است.

تمرینات بی هوازی شامل تمریناتی است که به اندازه کافی شدید است تا متابولیسم بی هوازی را تحریک کند. ظرفیت عملکردی بدن برای توسعه قدرت انفجاری و به حداکثر رساندن سیستم های انرژی کوتاه مدت را به شدت افزایش می دهد. به عنوان مثال می توان به ورزش های غیر استقامتی مانند بدن سازان با استفاده از تمرینات بی هوازی برای افزایش سرعت، قدرت، قدرت و توده عضلانی اشاره کرد. این منجر به عملکرد بیشتر در فعالیت های با شدت بالا و مدت زمان کوتاه می شود.

چندین واکنش فیزیولوژیکی بدن با تمرین هوازی اتفاق می افتد. ظرفیت هوازی فرد بیشتر خواهد بود. ظرفیت ماهیچه های تمرین شده افزایش می یابد که از ظرفیت استفاده و تحرک چربی ناشی از مقادیر بالای آنزیم های متابولیزه کننده چربی و همچنین افزایش جریان خون است. بدن همچنین رشد بیشتر فیبرهای عضلانی کند انقباض، افزایش محتوای میوگلوبین را تجربه می کند که اساساً یک ترکیب پروتئین آهن در داخل عضله است که برای ذخیره و انتقال اکسیژن به عضله عمل می کند. ورزش هوازی استفاده بدن از اکسیژن را بهبود می بخشد، در نتیجه توانایی ذخیره و انتقال آن را افزایش می دهد، که منجر به کندی انقباض فیبرهای عضلانی می شود.

تعدادی از تغییرات فیزیولوژیکی با تمرینات بی هوازی نیز وجود دارد و تفاوت بزرگ بین این دو و مزایای هر یک را نشان خواهد داد. تمرینات بی هوازی باعث افزایش اندازه فیبرهای عضلانی تند انقباض در مقایسه با آهسته انقباض می شود. باعث افزایش تحمل نسبت به سطوح بالاتر لاکتات خون و همچنین افزایش آنزیم های دخیل در فاز بی هوازی تجزیه گلوکز می شود. تمرینات بی هوازی همچنین باعث افزایش سطح استراحت ATP، CP، کراتین و محتوای گلیکوژن می شود. تمرین با وزنه با شدت بالا در جلسات 45 تا 75 دقیقه ای باعث افزایش سطح هورمون رشد و تستوسترون می شود.

از آنجایی که تمرینات هوازی و بی‌هوازی بر نتایج بسیار متفاوتی روی بدن تمرکز می‌کنند، به راحتی می‌توان فرض کرد که اگر فرد فقط تمرین هوازی یا بی‌هوازی را انتخاب کند، سازگاری‌های مختلفی وجود دارد که بدن باید انجام دهد.

اگر فردی بخواهد فقط تمرین هوازی را برای بیش از یک سال انجام دهد، سلامت کلی قلب و عروق را افزایش می دهد. بدن با استفاده از اسیدهای چرب برای انرژی سازگار می شود و توسعه فیبرهای عضلانی کند انقباض را هدف قرار می دهد. کسانی که تمرین هوازی را انتخاب می کنند، دوندگان معمولی 5k، 10k و ماراتن شما هستند. تمرینات هوازی استقامت ایجاد می کند و کسانی که به صورت هوازی تمرین می کنند می توانند در مدت زمان طولانی تری ورزش را در سطح مشخصی حفظ کنند. چیزی که بدن تجربه نخواهد کرد، افزایش قدرت کلی است. تمرینات هوازی به فرد در قدرت کلی، قدرت یا توانایی های انفجاری نمی دهد. بدن پس از یک سال خود را به استفاده از اکسیژن، سوزاندن اسیدهای چرب و تبدیل شدن به یک دستگاه استقامت شرطی کرده است. بعد از یک سال، تلاش برای انجام تمرینات بی هوازی مانند وزنه برداری برای فرد سخت خواهد بود. اما با تغییر اهداف تناسب اندام و تمرین می توان این کار را انجام داد.

اگر فردی بیش از یک سال تمرینات بی هوازی را انتخاب کند، بدن خود را با استفاده از گلیکوژن به عنوان سوخت به جای اسیدهای چرب مورد استفاده در تمرینات هوازی سازگار می کند. بدن از این تمرین برای توسعه فیبرهای عضلانی سریع انقباض در مقابل آهسته، و همچنین ساخت توده عضلانی، قدرت انفجاری و قدرت کلی استفاده خواهد کرد. انتخاب استفاده از تمرینات بی هوازی باعث رشد و تناسب اندام عضلانی می شود، اما نه سلامت کلی قلبی عروقی و نه استقامت. بدنسازان مشتریان معمولی تمرینات بی هوازی شما هستند. آنها قدرت انفجاری فوق العاده ای دارند و بدن آنها با مقدار زیادی قدرت برای مدت کوتاهی در مقابل قدرت استقامتی در مدت زمان طولانی سازگار شده است. بسیاری از بدنسازان از تمرینات بی هوازی و بدون تمرین هوازی استفاده می کنند و بنابراین دیدن بدنسازهای بسیار مناسبی که نمی توانند حتی 1/4 مایل بدود/پیاده روی/آهسته آهسته باشند غیرمعمول نیست زیرا هیچ تمرین هوازی برای تقویت سلامت قلبی عروقی و توانایی های استقامتی خود نداشته اند.