شفافیت مالی؛ اسراف فوتبال داخلی/باشگاه های ایرانی از جیب مردم!


به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری فارس، کارمندان، فعالان و مردم عادی با خواندن اخبار حقوق میلیاردی بازیکنان فوتبال شوکه می شوند و با مقایسه حقوق خود با آنها ناامید می شوند. از سوی دیگر برخی از کارشناسان فوتبال معتقدند ورزش حرفه ای عمر کوتاهی دارد و یک فوتبالیست می تواند در بهترین حالت 10 سال حقوق نجومی بگیرد و پس از آن مدت مبلغ آن مشخص نخواهد شد. با این حال نمی توان منکر زندگی مجلل فوتبالیست ها شد و مهم ترین سوالی که در ذهن فوتبالدوستان و مردم عادی وجود دارد این است که این حقوق های نجومی از کجا می آید؟! باشگاه های ما که مدام از بی پولی و شرایط بد اقتصادی گلایه می کنند چگونه چنین دستمزدی می پردازند؟

راه های قانونی درآمدزایی در فوتبال کشورمان تا حد زیادی مسدود شده است. از قوانین کپی رایت برای تولید پوشاک گرفته تا حق پخش تلویزیونی و غیره، برگزارکنندگان باشگاه پولی را که به بازیکنان ایرانی و خارجی می دهند از کجا می آورند؟ اکثر باشگاه ها اگرچه روی کاغذ غیردولتی و خصوصی نامیده می شوند، اما در واقع از جیب بیت المال اداره می شوند و به نوعی جیب باشگاه ها غیرمستقیم به منابع دولتی و شرکت های خصوصی می رود. ! (ترکیب شرکت های دولتی و خصوصی) پیوست می باشد. به همین دلیل است که ناگهان می بینیم باشگاهی مانند سپاهان برای هر بازیکن بیشتر از سیدنی اف سی استرالیا پرداخت می کند.

البته سپاهان تنها باشگاهی نیست که به بازیکنان به اندازه باشگاه های خارجی حقوق می دهد. در بسیاری از موارد، باشگاه های دیگر کشور نیز بازیکنانی با کیفیت پایین خریداری کرده اند، مانند پرسپولیس که براندائو جونیور مهاجم برزیلی را با 700 هزار دلار خرید اما او حتی یک گل هم به ثمر نرساند یا آنتونی استوکس که با 450 هزار دلار به پرسپولیس پیوست و … در نهایت به بهانه کرونا بدون بازی از باشگاه شکایت کرد. استقلالی ها در جذب بازیکنان بنجلی از رقبای سرسخت خود عقب نماندند و شفر سرمربی آلمانی بازیکنانی مانند بویان نیدنوف، مارکوس نویمایر و الحاجی گرو را به آستیقلال آورد که کمترین تاثیر را برای این تیم داشتند.

بنابراین حداقل چیزی که هواداران فوتبال در این شرایط سخت اقتصادی از باشگاه ها و مربیان می خواهند این است که اولاً بازیکن خارجی نخرند و ثانیاً دستمزد منصفانه و معقول دریافت کنند. خرید بازیکن به قیمت 30000 دلار با چند برابر هزینه یک باشگاه خارجی. حتی پرداخت پول بازیکنان ایرانی توسط باشگاه ها باید شفاف باشد تا مشخص شود باشگاه ها به ویژه باشگاه های دولتی و نیمه خصوصی چقدر برای خرید بازیکن هزینه کرده اند.

در صورت عدم انتشار مبلغ قرارداد بازیکنان، حداقل بودجه باشگاه برای جذب بازیکن شفاف اعلام شود تا هواداران بدانند باشگاه چقدر برای خرید و جذب بازیکن هزینه کرده است. مخصوصا استقلال و پرسپولیس که افرادش سهامدار شده اند و حق دارند بدانند پولی که برای خرید سهام سرخابی ها پرداخته اند چگونه خرج شده است و مدیران باشگاه گزارش مالی به آنها بدهند موظفند بدهند.

عجیب ترین و جالب ترین چیز این است که تقریباً همه مدیران باشگاه از افزایش بی رویه دستمزد بازیکنان شاکی بودند اما همه آنها برای جذب ستاره های نقل و انتقالات هزینه زیادی کردند و هر باشگاه دیگری را متهم به پرداخت حقوق چند برابر پیشنهاد خود کرد. بازیکنی که می خواستند. هر باشگاه دیگری را متهم می کند که بازیکن مورد نظر خود را دزدیده است. شاید تنها راه تایید صحبت های مدیران باشگاه در فصل نقل و انتقالات و جذب بازیکن، شفاف سازی قراردادها یا حداقل شفاف سازی بودجه برای خرید بازیکنان جدید باشد.

در گذشته ای نه چندان دور مبلغ قرارداد بازیکنان و مربیان همه تیم ها از سوی سازمان لیگ فوتبال ایران منتشر شد که واکنش های مختلفی را در پی داشت و یکی از معروف ترین واکنش ها مربوط به عصبانیت برانکو ایوانکوویچ بود. این که مشخصات قراردادم را بگذارم و بگویم همسرم حتی نمی داند چقدر حقوق می گیرم غیرحرفه ای است! اگر بخواهیم درباره صحبت های برانکو که یکی از حرفه ای ترین مربیان خارجی باشگاه ما بود قضاوت کنیم باید بگوییم که آقای برانکو متأسفانه در سایر عرصه های فوتبال ما آماتور است، مطابق آن رفتار کنید وگرنه وجود دارد. دلیلی برای آن نیست یک باشگاه ایرانی در این شرایط سخت اقتصادی هزینه بیشتری خواهد داد. به بازیکن خارجی یک باشگاه استرالیایی پرداخت کنید!

انتهای پیام/




این مقاله را برای صفحه اول پیشنهاد دهید.