چشیدن لذت تجارت پس از طعم تلخ ورشکستگی/ صنعتگر لرستانی: برای بازسازی کارخانه اموال شخصی ام را فروختم


خبرگزاری فارس لرستان – نسرین صفربیرانوند، علی سلگی متولد 1333 است که در 17 سالگی وارد عرصه تولید شد و به قول خودش موهایش را در مسیر تولید سفید کرد.

وی پس از تعطیلی کارخانه لبنیات خود، چند ماه پیش ملک شخصی خود را فروخت و اولین خط تولید آب میوه خود را تنها به دلیل علاقه به تولید و اشتغال راه اندازی کرد.

با این حال سلگی وجود دلال و واسطه را بزرگترین چالش پیش روی تولیدکنندگان می داند و می گوید: وجود دلال و واسطه هم به تولیدکننده و هم به مصرف کننده آسیب وارد کرده است.

با این تهیه کننده جوان که مدیرعامل کارخانه فدک لبنان است گفت وگویی کوتاه داشتیم که در ادامه می خوانید.

کمی از ورودتان به عرصه تولید بگویید.

من از 17 سالگی در بخش تولید بوده ام، یعنی بیش از 30 سال است که در این بخش فعال هستم.

من و برادر بزرگم حدود پنج سال در خرم آباد لبنیات را به روش سنتی تولید می کردیم، در واقع برادر بزرگم اولین تولیدکننده لبنیات سنتی در شهر بود.

این واحد تولیدی را از چه زمانی راه اندازی کردید؟

در سال 1363 کارخانه لبنانی فدک را که حدود 8 سال بود متروکه بود خریدیم و در سال 85 آن را راه اندازی کردیم.

پس از خرید این واحد، تجهیزات را به روز کردیم و از سال 85 تولید لبنیات را آغاز کردیم.

ما با 3 محصول شروع کردیم اما در سال 95 به 26 محصول رسیدیم، از سال 85 تا 95 به عنوان بهترین واحد تجاری و مدل انتخاب شدیم.

از طرفی تعداد ماشین آلات را ده برابر کرده ایم به طوری که همین ماشین ها الان بیش از 100 میلیارد تومان ارزش دارند.

پس چگونه کارخانه تعطیل شد؟

در سال 95 به دلیل سرمایه گذاری در محصولات پنیری زیان دیدیم و در سال 96 کارخانه به دلیل کمبود سرمایه در گردش تعطیل شد.

ما در سال های 97 و 98 کار را با به روز رسانی ماشین آلات شروع کردیم اما متاسفانه به دلیل شیوع کرونا و اظهار نظر در مورد تلفات لبنیات آسیب شدیدی دیدیم و دوباره کارخانه تعطیل شد.

سال گذشته کارخانه را با سرمایه شخصی راه اندازی کردیم و ملک خود را فروختیم.

یعنی با همین خط تولید لبنیات؟

خیر، خط تولید آب میوه را راه اندازی کردیم که در استان وجود نداشت.

ما کار را با آب انبه شروع کردیم چون تقاضای بازار است و 80 درصد بازار آب میوه را آب انبه تشکیل می دهد، البته قرار است 4 و 5 برج باقی مانده آب میوه را تولید کنیم.

با چقدر شروع کردی؟

2 میلیارد تومان اما ماشین آلات مشترک زیادی بین لبنیات و آب میوه داشتیم.

چند نفر مشغول به کار هستند؟

الان حدود 16 نفر هستند البته قرار است تا پایان برج چهار به 20 نفر برسانیم.

نکته ای که می خواهم بگویم این است که اگر سرمایه کافی برای فعالیت داشته باشیم، یعنی بیش از ده میلیارد تومان و ماشین های رقابتی هم بخریم، بیش از شصت نفر را مستقیماً استخدام خواهیم کرد.

آیا از محصولات جدید استقبال می شود؟

بله تقاضا زیاد است. محصولات ما تنها 10 درصد از تقاضای بازار را برآورده می کنند. اگر چند ماشین به خط اضافه شود، خروجی کارخانه ده برابر می شود.

لبنیات دارید؟

بله با ظرفیت خیلی کم

چرا با وجود مشکلات اصرار به کار در بخش تولید دارید؟

با اینکه اینجا هیچکس پولش را خرج تولید نمی کند، اموال شخصی ام را فروختم تا کارخانه راه بیندازم، چون نمی خواستم ماشین های 100 میلیارد تومانی همین طور بماند. در حوزه تولید و معتقدم کارخانه به نفع همه است و سود فقط به جیب تولیدکننده نمی رود.

باور کنید موهای من فقط در زمان تولید و دو سال بعد از تعطیلی کارخانه سفید شده است.

دوست دارم ببینم چند نفر از این سفره کار می کنند و امرار معاش می کنند، وقتی یک واحد تولیدی کار می کند، برکت در سود آن نیست بلکه در ایجاد شغل است.

از دیدگاه شما مهم ترین مشکلی که تولیدکننده با آن مواجه است چیست؟

متاسفانه برخی ادارات شرایط تولید را درک نمی کنند البته بد نیست به همکاری برخی ادارات مانند اداره کل صنعت، معدن و تجارت و اداره تعاون، کار و رفاه اجتماعی نیز اشاره کنیم.

نکته دیگر عدم همکاری مردم استان برای تولیدکنندگان داخلی است، مردم به جای خرید محصولات استان، محصولات شهرهای دیگر را خریداری می کنند، مطمئن باشید آنها محصولات ما را بهتر از شهرهای دیگر می شناسند.

اما بزرگترین چالش در عرصه تولید، حضور دلالان و دلالان است که بیشترین ضرر را به مصرف کننده و تولیدکننده وارد می کند، در حوزه تولید سود دلال بیشتر از تولیدکننده است.

ببینید اگر خودم بخواهم محصول را بفروشم باید ناوگان توزیع داشته باشم که حداقل به 15 خودرو نیاز دارد.

اگر بخواهیم دست دلال را کوتاه کنیم باید ارتباط مستقیمی بین مصرف کننده و تولیدکننده وجود داشته باشد.

چالش دیگر موازی کاری ادارات است که گرفتن مجوز را بسیار سخت می کند، سختی بانک ها در پرداخت تسهیلات نیز چالش دیگری است که می توان مطرح کرد، بانک ها از ما یکسری وام وثیقه می خواهند.

انتهای پیام/