رژیم های کتوژنیک و تاثیرات سریع آنها بر کاهش وزن

تقریباً همه رژیم های کاهش وزن به درجات مختلف بر کاهش کالری یا دستکاری در مصرف یکی از سه درشت مغذی ضروری (پروتئین ، چربی یا کربوهیدرات) برای دستیابی به اثرات کاهش وزن تمرکز می کنند.

رژیم های کتوژنیک گروهی از “پروتئین های دارای چربی متوسط” یا “چربی های متوسط ​​غنی از پروتئین” هستند اما رژیم های کربوهیدرات بسیار کمی دارند. اصطلاح کتوژنیک اساساً به افزایش تولید اجسام کتونی ناشی از میزان بالای لیپولیز (تجزیه چربی) اشاره دارد. کتونها محصولات جانبی اسیدی هستند که در طول تجزیه متوسط ​​”چربی” به “اسیدهای چرب” توسط کبد ایجاد می شوند.

اولین مجموعه رژیم های کتوژنیک در اوایل دهه 1920 توسط مرکز صرع جانت هاپکینز و همچنین دکتر RM وایلدر از کلینیک مایو برای درمان کودکان مبتلا به تشنج که کنترل آنها دشوار است ، ایجاد شد. رژیم های غذایی به منظور تقلید تغییرات بیوشیمیایی رخ داده در طول روزه داری ، یعنی کتوز ، اسیدوز و کم آبی بدن ، طراحی شده اند. رژیم های غذایی شامل مصرف حدود 10-15 گرم کربوهیدرات در روز ، 1 گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن بیمار و کالری باقی مانده از چربی ها بود.

امروزه مروج رژیم های کتوژنیک به شدت بر این عقیده هستند که کربوهیدرات ها ، به ویژه آنهایی که دارای شاخص گلیسمی بالا هستند ، دلایل اصلی افزایش وزن افراد هستند. غذاهای کربوهیدرات معمولاً برای تولید گلوکز متابولیزه می شوند ، شکل ساده ای از قند که به طور کلی منبع انرژی ترجیحی برای بدن در نظر گرفته می شود زیرا انرژی است که سریعتر می سوزد. اگرچه بدن می تواند گلیکوژن ماهیچه ای (مخلوط گلوکز و آب) و چربی را برای تولید انرژی تجزیه کند ، اما با این وجود ترجیح می دهد آن را از کربوهیدرات ها با شاخص گلیسمی بالا در رژیم های غذایی دریافت کند.

بنابراین ، آنها استدلال می کنند که کربوهیدرات ها عامل اصلی افزایش وزن هستند. این مهمتر است زیرا افزایش مصرف غذا با کربوهیدراتهای دارای شاخص گلیسمی بالا معمولاً به دلیل جذب سریع آنها در جریان خون و که اغلب منجر به تولید بیش از حد انسولین می شود ، باعث نوسان سطح قند خون می شود. واقعاً مشکل از اینجا شروع می شود.

انسولین هورمونی است که سطح گلوکز خون را تنظیم می کند و بنابراین معادله ورودی / خروجی انرژی بدن را تنظیم می کند که وزن بدن را تنظیم می کند. گلوکز اضافی در جریان خون باعث ترشح بیش از حد انسولین می شود که منجر به ذخیره گلوکز اضافی در بدن به عنوان گلیکوژن در کبد و سلول های ماهیچه ای یا چربی در سلول های چربی می شود.

بنابراین یکی از اهداف رژیم های کتوژنیک به حداقل رساندن تولید انسولین با کاهش شدید مصرف کربوهیدرات در حین استفاده از چربی ها و پروتئین ها برای تکمیل نیاز بدن به انرژی است.

علیرغم توانایی رژیم های کتوژنیک در کاهش تولید انسولین ، هدف اصلی آن در نهایت ایجاد حالت کتوز است. کتوز را می توان به عنوان یک وضعیت یا وضعیتی در نظر گرفت که در آن میزان تشکیل کتون ناشی از تجزیه “چربی” به “اسیدهای چرب” توسط کبد بیشتر از توانایی بافت ها در اکسیداسیون آنها است. کتوز در واقع حالت جانبی فرایند لیپولیز (تجزیه چربی) است و یک عارضه جانبی کلی رژیم های کم کربوهیدرات است. بنابراین رژیم های کتوژنیک برای تشویق و ترویج کتوز مفید است.

دوره های طولانی گرسنگی می تواند به راحتی باعث ایجاد کتوز شود ، اما همچنین می تواند عمداً با استفاده از رژیم غذایی کم کالری یا کم کربوهیدرات از طریق مصرف مقادیر زیاد چربی یا کاهش شدید پروتئین و کربوهیدرات ها ایجاد شود. بنابراین ، رژیم های پرچرب و پروتئین بالا رژیم های کاهش وزن هستند که برای ایجاد عمدی کتوز استفاده می شوند.

در اصل ، کتوز یک شکل بسیار کارآمد از تولید انرژی است که شامل تولید انسولین نمی شود ، زیرا بدن رسوبات چربی خود را برای انرژی می سوزاند. در نتیجه ، ایده کاهش مصرف کربوهیدرات نه تنها تولید انسولین را کاهش می دهد ، بلکه بدن را مجبور می کند تا ذخایر چربی خود را برای انرژی بسوزاند ، بنابراین استفاده از رژیم های کتوژنیک راهی بسیار قدرتمند برای دستیابی به کاهش سریع وزن است.

رژیم های کتوژنیک به گونه ای طراحی شده اند که در ابتدا بدن را مجبور می کنند تا میزان گلوکز خود را کاهش داده و در نهایت ذخایر چربی خود را برای انرژی بسوزاند. دریافت مواد غذایی بعدی پس از القای حالت کتوز به منظور حفظ فرایند کتوز با تنظیم مناسب مصرف کربوهیدراتها برای تأمین مقدار اولیه کالری مورد نیاز بدن است.

به عنوان مثال ، رژیم اتکینز ، که مشخصاً محبوب ترین رژیم کتوژنیک است ، با هدف کمک به متخصصان تغذیه در دستیابی به آنچه رژیم غذایی سطح حیاتی حفظ کربوهیدرات (CCLM) ، سطح کربوهیدرات مصرفی کربن می نامد. افزایش یا کاهش وزن

در سال 2003 ، مرکز درمانی جان هاپکینز نسخه اصلاح شده پروتکل رژیم غذایی اتکینز را برای درمان گروهی از 20 کودک مبتلا به صرع معرفی کرد. پس از درمان ، مشاهده شد که دو سوم کاهش قابل توجهی در تشنج تجربه کردند ، در حالی که 9 نفر توانستند دوز دارو را کاهش دهند و هیچکدام سنگ کلیه ایجاد نکردند.

علاوه بر این ، مطالعات علمی م Institسسه ملی بهداشت (NIH) در مورد اثر رژیم کلاسیک کتوژنیک و نسخه های اصلاح شده رژیم اتکینز برای کمک به کاهش وزن افراد و همچنین درمان صرع در حال انجام است. جالب است بدانید که موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی (NINDS) در حال انجام مطالعاتی در مورد تأثیر رژیم های کتوژنیک و همچنین تهیه داروهایی است که ممکن است تأثیر مشابهی در کاهش وزن داشته باشند.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *